Tijdgeest

Je stond recht op het verzorgingskussen, riep ‘KIJ, KIJ!’ en wees naar de lege, witte muur tegenover je. Eerst zag ik niet wat je bedoelde, ik kan traag zijn, maar uiteindelijk tekende het grijze, uitvergrote silhouet van je arm en de friemelende hand zich duidelijk af in het lentelicht. ‘KIJ!’

Lees meer…