De toverstaf

Je vroeg me of we nu eindelijk die toverstaf gingen maken. Je kinderlijke enthousiasme deed ook mij geloven dat je precies wist hoe dat moest. Ja!

Uit de stapel met sprokkelhout koos je vervolgens een tak. Hij is te lang, zei je, kan je hem snijden? En je wees precies aan tot waar. Een roze steen (is het kristal, of is het gewoon een roze steen?), rubberen rekkers en koperen draad, wat verf, stickers en gouden glitters volgden. In onze concentratie zwegen we, want elk woord zou de magie kunnen doorbreken. Heel wat geklungel en gepruts later, zwierde je met verve de staf in het rond.

Hocus Pocus Pats. Ik wou dat dit potje verdwenen was!

Niets verdween. Hij werkt niet, zei je.

We moeten hem in het vuur steken! Ah ja. Niet veel eerder vertelde ik je over de klei en hoe die hard wordt in de vuurschaal in onze tuin. Knutselwerken die eerst door wat water weer konden vervormen, bleven nu magisch bestaan. Loeihard. Ook onze toverstaf moest in het vuur.

De droogte van de zomer liet geen tuinhaarden meer toe, dus ontstak ik lucifers onder de steen, terwijl ik hem ronddraaide als een zaterdagse kip.

Hocus Pocus! Weer niets. Papaa, hij wèrkt niet, zei je nog een keer.

Hij werkt nòg niet, zei ik. Misschien vergt het tijd. In gedachten zette ik het potje alvast weg zonder dat je zag dat de magie gewoonvaderlijk was in plaats van bovennatuurlijk. Je bent nog jong, maar hier kwam ik niet mee weg.

De kracht van toveren zit ‘m er in dat het onmiddellijk gebeurt. Ik wil dit en het gebeurt! Dat gebeuren is bij kinderen bovendien altijd verdwijnen. Tot een bepaalde leeftijd geldt dat alles wat we willen er al is, alles wat we niet willen is er ook. We kunnen ons niet voorstellen wat we nog zouden willen, omdat we het niet weten.

Voor ik vader was, kon ook ik heel erg wensen dat dingen er niet waren. Pijn, verdriet, vervelende taken, alles heb ik wel eens verwenst. Ook woorden ontsprongen de vervloekingsdans niet. Woorden zijn vaak het moeilijkst om te doen verdwijnen, zeker in de vorm van een herinnering.

Ik hield mijn mond, liet je zwiepen en zwaaien met je magische wand. En alles bleef zoals het was.

Voor één keer was ik blij dat de toverstaf niet zou werken, en dat ik wist hoe herinneringen te maken van een woord.

4 gedachtes over “De toverstaf

  1. Die kinderlijke onschuld ..Eliot wouw zo een toverstaaf op Mon martre Mechelen Nogal prijzig voor de staaf. De verkoopster zei dat hij pas zou werken als hij later groot wordt .Dus zelf een gemaakt.Nog mooier en veel meer waard door de eigen creatie.Laat Eliot blijven dromen en hopen dat de toverstaaf toch aan kracht wint…Blijf proberen jongen…tot je groot bent! Het zal een mooie herinnering blijven ❤️

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s