Vallen

Dag jongen,

Je nicht was op bezoek. Jouw bed verhuisde van kamer, de reservematras nam de vrijgekomen ruimte in. Deze tijdelijke verandering vond je heerlijk. Met een aanloop liep je vanuit de living naar de matras om er vervolgens vol enthousiasme op neer te storten. Het was een poort naar een andere wereld en jij de parachutist die zich vol vertrouwen de wolken in lanceerde. Steeds opnieuw die aanloop en het vallen, het zachte vallen; schaterlachend.

Het herinnerde me aan de sportkampen waar ook ik me naar hartelust op matrassen kon laten vallen. De felgekleurde valmatten werden bovengehaald bij het klimmen, trampolinespringen of hoogteparcours. Ze dienden als bescherming, voor het geval dat, ze waren niet bedoeld als speeltuig, maar er was niets zo fijn als ploffen in die zee van blauw-rode zachtheid.

Iedere keer raasde de spanning van dood of leven door mijn lijf. Ik herkende jouw enthousiasme.

De matten beschermden me echter niet alleen tegen de dood, ze beschermden me ook tegen het leven. Ik was geen goede sporter en hield niet van de drukte. ‘s Ochtends vertelde de turnleerkracht -die nu gewoon bij zijn voornaam genoemd mocht worden, maar die we nog steeds met Meester aanspraken- over het verdere verloop van de dag.

Het was een belangrijk moment, dat ochtendluisteren. Het bepaalde of ik meedeed of niet. Werden de valmatten bovengehaald, dan deed ik mee. In alle andere gevallen dook ik tijdens de energieke chaos die voorafgaat aan het sporten weg in het materiaalhok. Daar verstopte ik me tussen de dikke, zachte blauw-rode rechthoeken die verticaal op een kar met wieltjes werden gestockeerd.

De hele voormiddag stond ik in het donker gesandwiched tussen de geuren van tentzeil en oud zweet. Enkel tijdens de middagpauze kwam ik tevoorschijn, tekende present bij het afroepen van de namen. Na het eten glipte ik net zo snel terug de wereld in waar ik niet bestond.

Nog steeds duikt de heimwee op wanneer ik zo’n valmat tegenkom, of nu, wanneer ik je zo zag genieten van het vallen. Ik kan het op zulke momenten niet laten zelf even neer te zijgen om tussen de dood en het leven te zweven, tussen zijn en verdwijnen. Dus liet ik me vallen, samen met jou, en lachte om jouw lach. De geuren van tentzeil en zweet bleven uit. Ik wilde niet verdwijnen.

Liefs,

Je papa

2 gedachtes over “Vallen

  1. Ontroerend. Nooit geweten dat je je verstopte in de matrassen… toch op school niet.
    Thuis daarentegen… had je ook Stilte/rusthoekjes.
    Ontroerend dat de geschiedenis zich herhaalt van het vallen/schaterlachen .. .de zweefwereld ..

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s