Tik-tak

Dag jongen,

De ziekte was in je lijfje gekropen. Wat sluimerend begon, laaide al gauw op als een onhoudbaar vuur. Koorts, algemene malaise, apathie of plaatsvragende frustratie, het passeerde allemaal de revue.

Ik vond het vreselijk niet te weten wat er in je huisde.

Een bezoek aan spoed en later de dokter van wacht stilden mijn roep naar kennis niet. Een virus, mogelijks een bacterie. Het kon allebei. De symptomen waren te algemeen en onbeduidend. Wat niet hielp, was dat je in beide gevallen een korte periode van heropleving veinsde.

Wat doet u hier, zat onder de woorden die de dokters spraken, u verdoet mijn tijd.

Omdat jij de taal niet hebt om te zeggen wat er pijn deed en wat je voelde, probeerde ik me te herinneren hoe het is, ziek zijn. Ik zou jouw spreekbuis zijn, jouw vertaler. Zo konden ze je beter helpen. Maar het herinneren bleek moeilijker dan gedacht.

Ik zag mezelf zitten in de jungle bij je Nona thuis. Alle kamerplanten waren verzameld op het tapijt in de woonkamer. Ik dopte tv-worstjes in een potje ketchup en staarde tussen het gebladerte door naar video’s met opgenomen Disney-filmpjes.

Dat is ziek zijn in mijn beleving. Je zit in de sofa, stapt even uit de tijd en omringt jezelf met natuur en Mickey Mouse. Geen pijn, misselijkheid of rillingen in mijn herinnering. Mijn ziekte verscheen blijkbaar altijd op poetsdag, van daar die planten op het tapijt.

In de Van Dale zocht ik op wat ziek zijn is. (Soms vind je een houvast op de meest gekke plaatsen). De Dikke verklaart het woord ziek als lichamelijk of geestelijk niet in orde. Er is slechts één verklaring, dus zocht ik verder. Wat wordt bedoeld met orde? Er waren vier lemma’s:

Toen daagde het.

Een jong lichaam is vaak ziek, het zoekt naar orde, sommigen noemen dat antistoffen. Een herinnering is een ordening van het verleden, het zet zaken in een oorzakelijk verband, maar ziekte is per definitie een ontregeling een verstoring van de orde. Dat ik me van mijn ziektetijd niet meer herinnerde dan het beeld dat ik heb, is omdat er buiten mijn lichaam orde werd geschept. De omgeving zorgde voor rust, terwijl mijn lichaam woelde.

Dus zette ik je in de sofa, omring door knuffels en dekens, en plooide ik de iPad open. Het werkte, de rust keerde terug. Tiktak en pluche, de nieuwe orde, voor een lichaam dat zoekt. Er waren echter geen planten. Het is thuis te weinig poetsdag.

Uiteindelijk waren het antibiotica die de onrust in je lijf lam legde. Soms zijn drastische middelen nodig, soms brengt Tik-Tak te weinig soelaas, maar in je herinneringen schuilt geen ziekte, alleen maar knuffels en de melodie van een jeugd.

Liefs,

je papa

Een gedachte over “Tik-tak

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s