Gelukkig

Dag jongen,

Ik dacht onlangs terug aan Josef van het Stableshof in Oostenrijk. Zijn boerderij was het tweede hoogstgelegen landbouwbedrijf van heel Tirol, daar begon hij zijn verhaal mee. Op 1800 meter boven de de zeespiegel, omringd door naaldbomen en 200 hectaren land. Ruim tachtig procent daarvan kon geëxploiteerd worden. Koeien, weides, voedsel. Opgezweept door ons enthousiaste en enigszins uitgeputte luisteren, vertelde hij meer dan hij wilde. Hij liet ons zelfs even binnen in zijn bokrijkachtige huis. Onze slijkschoenen mochten we aanhouden.

Vierhonderd jaar lang werd er al geboerd. Hij had drie reizende backpackers als helpers, talloze liters melk en boter. Zijn wangen glommen van trots en de snijdende berglucht. Naast hem stond zijn dochter, bijeengehouden door de omarming van haar vader, het hoofd verlegen in een hoek geknikt. Ik had wel duizend postkaartfoto’s kunnen trekken. Het was de heilige overtuiging van een positief antwoord die me de vraag deed stellen:

Sind Sie glücklich hier?

Hij trok een schouder op. Zijn witblauwe ogen en beteugelde glimlach verslapten. Hij dacht na. Lang. Te lang, eigenlijk.

Er zijn goede dagen en slechte dagen, zei hij. Het kan eenzaam zijn. En hard. Ik heb het niet anders geweten. Ik werd gemaakt om dit te doen, om de traditie voort te zetten. Ben ik gelukkig? Dat weet ik niet.

Zijn dochter had zich ondertussen van zijn arm losgemaakt en wandelde quasi schaapachtig een weide in. Josef keek haar niet na. Hij staarde naar zijn schoenen en pulkte aan een opgedroogde vlek op zijn broek. Dan richtte hij zich op. Zijn mond in dezelfde glimlach als voorheen.

Ich bin zufrieden.

Achteraf had ik spijt van de vraag. Door ze te stellen had ik iets gebroken. Iets magisch was verdwenen. Wat ik wilde weten, besefte ik later, was niet of Josef er gelukkig was, maar of ik het daar zou kunnen zijn. Zijn levensvreugde had me in de waan gebracht dat het iets voor mij zou zijn, dat Alpenleven, paarse Milkakoeien incluus.

Josef dook op omdat jij, hier in Brussel, al een dag of twee ontevreden rondliep. Je jengelde, zeurde, hing aan mijn been, krijste soms en ik wist niet waarom. Op de crèche had je een fantastische dag gehad, zeiden ze. Er was thuis iets waardoor je stemming veranderde. Of het aan mij lag, had ik me afgevraagd, en of ik er wat aan kon veranderen.

Hoe kon ik je weer gelukkig maken?

Tevreden Stablese kippen

De gedachte verlamde en frustreerde me. Er was niets wat ik kon doen en dat maakte de situatie ondraaglijk.

De Zufriedenheit leeft bij de gratie van goede en slechte momenten. Misschien had je een slecht moment om de tevredenheid te koesteren. Of misschien had je je stiekem afgevraagd hoe je gelukkig kon worden. Dat moet je niet doen.

De vraag stellen maakte al menig mens miserabel.

Liefs,

Je papa

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s