Ai Weiwei

Ai Weiwei was in het land. Dus moesten we hem opzoeken. Hij heeft een belangrijke rol in je culturele ontwikkeling. Een van de eerste tentoonstellingen die je mama en ik bezochten toen jij nog in de oven zat, was die van Ai Weiwei in het Mucem, Marseille. Je mama’s smaak en de mijne kan nogal verschillen, maar Weiwei was de eerste die ons met zijn kritische kunst verbond.

Hij zou vijfenveertig minuten signeren aan de Grote Zavel. Het internet vertelde me dat iedereen welkom was. Zijn vorige bezoeken aan België waren vergezeld van een adelijke wachtlijst. Het was dus een buitenkans. We stonden die dag dan ook erg vroeg aan te schuiven op een rode loper, gelegd voor het kunstminnende publiek. Je mama had getwijfeld of ze zou meekomen, maar de vermoeidheid en een aankomend virus, hielden haar thuis. Terwijl zij onder de warme dons lag, bliezen wij koudewolkjes voor de kunst.

Wachtend met regenkapje

Je mama verwijt me niet zelden dat ik naar cultuur voor oude, witte mannen ga. Daarin heeft ze gelijk. Sinds ze me er attent op maakte, heb ik een meewarig oog voor de andere aanwezigen, die niet zelden diezelfde oude, witte mannen en soms ook oude, witte vrouwen blijken te zijn. Eén keer was het anders: bij Yu Hua waadde ik als witte eend tussen een uniforme, Chinese toom.

De rode loper aan de Zavel vulde zich met een publiek dat te nauw aansluit bij je mama’s voorspelling. Ze had weer gelijk. Ik leg voortdurend mijn vinger te rade aan een pols met een onregelmatige hartslag; één die een sterven aankondigt.

Voor we binnengingen, werd benadrukt dat selfies verboden waren, net als signeren op persoonlijke titel. Enigszins teleurgesteld ging ik akkoord. Liever had ik hem een boek voor jou laten opdragen, als teken van geluk.

We strompelden voorbij een signerende Ai Weiwei, zijn hoofd voorovergebogen en geconcentreerd op de pagina. Er was een scheiding tussen publiek en kunstenaar, een afstand gecreëerd door de tafel en de continue stroom van mensen, zoals je in het Louvre in een trage, maar niet stilstaande massa voorlangs de Mona Lisa schuifelt.

De Chinese Mona Lisa?

‘Hoe kan een kunstenaar die zo maatschappijkritisch is, zich zo laten inpalmen door het kapitalistische systeem?’ vroeg je mama later. Ze reduceerde de kunstenaar tot een soort gevangen circusact, gedwongen zijn publiek van een waardevolle krabbel te voorzien. Ik antwoordde haar dat dit wellicht om contractuele verplichtingen gaat, uitgevers en dergelijke. Ze week niet: ‘Wat gaan ze doen? Zij zijn toch afhankelijk van hem? Desnoods moet hij maar in eigen beheer uitgeven, toch?’

Ik ben geen economische denker, dus antwoorden heb ik niet. Wel weet ik dat die rode loper waarop wij stonden te wachten, er vroeger niet voor ons, maar voor de kunstenaar gelegen zou hebben.

Net zoals in het Louvre, voor Da Vinci’s meesterwerk, krijg je een soort dedain voor datgene waarnaar je kijkt. De betekenis is verloren, het is leeg. Ergens heeft er een verschuiving plaatsgevonden.

Ondertussen richt de Vlaamse regering een canon in. Ondanks de poging om zich vast te klampen aan een belegen verleden, wordt er een wig gedreven tussen cultuur en diegene die erin leven. Het zijn interessante tijden, jongen, en ik dein mee in de slipstream van wat zal komen. Wie weet klaagt je mama later dat ik altijd tussen een jong, gemixt publiek sta, als onkruid in een bloemenpark.

Je kan de oude, witte man wel uit de cultuur nemen, maar de cultuur niet uit… enfin. Mogelijks is Ai Weiwei nu van zijn sokkel gevallen. Dat zal alleen de tijd uitwijzen.

We’ll see

Liefs,

Je papa.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s