De stilte

Dag jongen,

Het effect van muziek toont zich. Je ogen lichten op, de knieën komen los en een glimlach siert je gezicht, niet zelden vergezeld van een of twee draaiende handjes. Ik hou van de stilte, dus staat er in huis zelden muziek op, maar dat deert je niet. Een gsm die belt, een zangerig gesproken zin, een ritme dat ik achteloos op de tafel roffel. Soms is er zelfs niet meer nodig dan een frivool getimede politiesirene. Je grijpt elke melodie aan om de klanken te vieren.

Ik hou van de stilte. Het lijkt een achteloos getypte zin, maar dat is slechts schijn. Het is iets waarin ik ben gegroeid. Eerder zou ik plompweg geëtaleerd hebben met een afkeer van muziek. Het stoort me, ik begrijp het niet of vind die radio toch al te opdringerig. Heel vaak klopte dat ook, maar dat betekende niet dat muziek me niet bekoorde. Integendeel, ze is me te waardevol om als achtergrond te fungeren.

Van mijn vroege kindertijd herinner ik me niet veel, maar wel de muziek. Ik had het geluk een beperkte, maar kwalitatieve verzameling van Disney-filmpjes te bezitten: de Silly Symphonies. Hier kreeg de muziek eens geen dienende rol toebedeeld. Anders dan nu, kwamen de animaties op de tweede plaats. Eén van mijn favorieten was Music Land, waar een jonge saxofoon verliefd wordt op de dochter van een cello. Nu is dat een evident koppel, maar in die tijd zeker niet. Jazz en klassieke muziek vochten een woordeloze oorlog uit.

Meer nog dan dat het me fascineerde, ontstak het in me een bron van angst. Nog steeds, zowat dertig jaar later, gaat mijn hartslag de hoogte in wanneer die zee het strijdveld vormt waar strenge orgelklanken zich verweren tegen de schelle trompetten.

Doordat muziek zich de taak van woorden had toegeëigend, kwamen de melodieën ongefilterd mijn hart, het gevoelenscentrum, binnen. De dominante ratio werd gepasseerd. Het lichaam leek te verstaan wat ze wilden zeggen, maar ik begreep er niets van.

Medtner Sonata no. 1, gespeeld door Lucas Debargue kwam mijn wereld binnen. Het was Piet De Loof, een schrijver van muziek, die lovend sprak over het stuk. Hij claimde het woord ‘sensatie’ terug en dat maakte me benieuwd, dus ik luisterde, met jou aan mijn zij.

Het stuk begint voorzichtig en licht. Je huppelde, zoals verwacht, op en neer, liet een pols gezwind draaien, in afwachting van de dans voor het grotere werk. Dan, niet ver in het stuk versnelt het tempo, groeit de intensiteit. Wat licht begint, mondt al snel uit in een opzwepende dramatiek. Ik genoot en jij verstilde, staarde naar het scherm waarop Debargue gekke bekken trekt uit volkomen concentratie.

Terwijl ik in de zetel plofte, stapte je voorzichtig naar me toe.

‘Wat vind je ervan?’ vroeg ik.

Als een dam wiens sluis gebroken was, schreeuwde je je longen leeg. Met taal had ik emoties bevrijd die je al die tijd had opgehouden. Het stuk had iets onmerkbaar in je teweeggebracht en ik interpreteerde het fout. Wel herkende ik de angst die ik als jongen had ervaren bij het zien van Music Land.

Veilig op mijn arm keek je samen met mij het optreden uit. Waar ik kon, mompelde ik het ritme mee, om de impact te verzachten.

De Munt

Er is een mythe die Bach’s laatste woorden kent: “Ween niet om mij, want ik ga daarheen, waar de muziek geboren wordt.” Hij zou ze tegen zijn vrouw gefluisterd hebben. Ik geloof ze graag. Dood en de geboorte, twee momenten waarop een leven het dichtst mogelijk bij het allerhoogste is. Zo dicht dat echt bewustzijn er niet hoort. Op de radio, in de Munt, steeds opnieuw gaan we op zoek naar de kern van die schoonheid, maar we vinden ze niet.

Zowel mijn geboorte als dood lijken me erg ver weg, dus omarm ik ondertussen met plezier de kilte van het woord. Dat hoef jij, gelukkig, nog niet te doen.

Liefs,

Je papa

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s