Tropentijd

Dag jongen,

Ze maken pleisters vaak in een soort blekehuidskleur, toch staken de twee bolletjes op je armen, één links en één rechts, af op je verder vlekkeloze vel. Door hun symmetrie leken ze niet op de lapmiddelen voor kleine wonden, maar waren ze als een uniform, een minuscuul harnas. Ze toonden de restanten van twee laatste vaccins, nu een soort inwendig harnas.

Je maffe meter gruwelt van de verplichte spuitjes. Ze is niet alleen. Sommige mensen zijn er bang voor, soms begrijp ik dat. Het is een vorm van kennis die rechtstreeks in je lichaam wordt geïnjecteerd. Het dode virus in je bloed leert je lichaam hoe het moet vechten, mocht de levende variant ooit opduiken. Je lichaam zal dan voorbereid aan het slachtveld toekomen. In films als The Matrix gaat zo’n kennisinjectie aanvankelijk ook gepaard met veel pijn en angst. Van de spuitjes kan je koorts krijgen, tot wel twee weken lang. Daarna brengt het rust. Je bent voorbereid.

Matrix Learning

Bestond er maar een vaccin voor het ouderschap, denk ik nu . Je mama en ik kwamen, net als alle andere ouders, onvoorbereid op het strijdtoneel aan. Sommigen leveren amper een gevecht, anderen zien af. Wij worden door de vermoeidheid geveld.

Terwijl jij afgelopen weekend bij Nona en opa logeerde, bezochten je mama en ik Maastricht. We gingen om te slapen, maar ontmoetten er ook een oude vriendin. Haar enthousiasme contrasteerde met onze uitputting, hoewel ook zij haar gevechten levert. Het was confronterend. ’s Avonds stuurde ze me een sms:

Het typeert haar dat ze zo’n penibele situatie kan vatten in zo’n mooi woord: tropenjaren. Ik zocht het op en bevestigde haar gevoel. We bevinden ons in een jungle, zonder landkaart, geen kompas en omgeven door een gesloten bladerdek. Jij was onze schat en door je met ons mee te nemen, is achter ons de weg dichtgeslagen als in een Indiana Jonesachtige film.

Bevangen door de metafoor googelde ik ‘tropenziekte’ en stootte op de denguekoorts. De beschrijving ervan dwong me om jou in de rol van virus te plaatsen. De pasgeborene als verspreider van de tropenziekte. Ik sloeg door, ijlde, en keerde terug naar dat mooie woord: tropenjaren. Op een website vond ik 10 tips om de tropenjaren te overleven. Tips één en twee gingen over slaap, en tip drie vond ik interessant: Overgave.

Soms is een gevecht onnodig. Soms is kalmte het grootste verzet.

Tropentijd

De woorden ‘ook dit gaat voorbij’ worden vaak toegeschreven aan de Bijbel, maar dat is fout. De zin bestaat veel langer dan dat. Millennialang al herhalen ouders het als hoopgevende mantra.

Je hoofd voelde warm, maar als een ingetogen man zat je op de bank, de flanken bepleisterd. Je kleine lichaam deed wat nodig was. Twee weken nog. Ik plofte naast je neer. Hoe lang onze tropentijd nog zal duren, is onbekend, maar ondertussen fluister ik je zacht: ook dit gaat voorbij.

Liefs,

Je papa

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s