Contact

Dag jongen,

Je haren zijn geknipt. Dat was geen taakje dat we zelf wilden verrichten. We verwachtten een strijd: gekrijs, tegenpruttelen, net zoals quasi elke keer als we je vingernagels moeten inkorten. Misschien is er ergens een ingebakken weerstand tegen het verlies van lichaam, begrijpelijk voor onvervangbare delen, zoals tenen of ogen, maar minder vanzelfsprekend voor iets verslijtbaar en voortdurend groeiend als nagels, of haar. Dus brachten we je voor het eerst naar de kapper.

Je maakte er geen amok, in tegendeel. Je haalde je natuurlijke charme boven en wist de kapster met je lach te overhalen niets aan te rekenen. Dat de eerste keer probleemloos verloopt, is heel normaal, zo blijkt. Mensen zeggen dat je je pas zal verzetten bij de tweede knipbeurt. Dan zou het nieuwe zich omgezet hebben in een herkenning. Kinderen houden niet van kappers.

Kappersschaar

Later bezochten we een park, een koffiezaak. Overal wilden we je nieuwe look, je nieuwe identiteit, tonen. Aanschouw onze zoon, ecce homo.

Er was een jong koppel dat niets tegen elkaar zei, maar elke zoveel minuten elkaar de gsm toonde, waarna de andere kort grinnikte. Ze hadden ook kort naar jou gekeken, maar dat deed hun niets. Ze waren te jong om hun verlangens of dromen op jou te projecteren, zoals andere koppels vaak doen. Weer draaide de jongen zijn gsm naar het meisje. Gegrinnik. Wat keken ze?

Misschien werd je dat beu, misschien was je moe. Je begon te jengelen, te jeremiëren. Daar daagde het.

Waar Samson zijn kracht uit de haren putte, leek bij jou op diezelfde plek het babygehalte zitten. Nu je coupe gekortwiekt was, leek de peuter zijn intrede gedaan te hebben.

Misschien is het iets ingebakken religieus, zoals bij de haardos van Samson, die zijn superkracht te danken had aan een Nazireese deal met God. Na Delila zou die ook geen vrouw meer in de buurt van zijn manen laten komen.

Hoezeer we ons best deden om naar jou te blijven kijken als onze kleine, hulpeloze baby, zo konden we na het kortwieken niet meer ontkennen dat je op dat vliedende jaar intens gegroeid was.

Baby’s wekken sympathie op. Dieren zijn geprogrammeerd om babydieren niet te doden, ook al gaat het om een andere soort. Er is een verhaal van een aap en een gevallen mensenkind in de dierentuin. Het loopt goed af. Misschien keek het mensenkoppel daarom liever naar elkaars gsm dan naar jou. Je was baby-af. Het sakkeren kan er ook iets mee te maken gehad hebben.

Verlangens

We boden je alles aan wat er in onze luiertas zat. Eén van de dingen die je tot een klein, écht mensje maakten, was het schudden van ‘Néé.’ Nee, geen groentepap. Nee, ik wil niet drinken. Nee, ik heb geen zin in een appel. Met gesloten ogen en een gesloten mond vol verontwaardiging schudde je van niet, terwijl je mama en ik het ene voorstel na het andere aanbrachten. Er was een willetje dat zich uitte in een wil niet.

Voor een peuterpuberteit moeten we ons volgens de kenners nog geen zorgen maken, die passeert pas na 18 maanden. Peuterpuberteiten zijn een nieuw fenomeen. Het is een andere term voor moeilijk handelbare kinderen. Door het zo te benoemen, leggen ze de verantwoordelijkheid bij het kind, terwijl men niet naar de opvoeders hoeft te kijken. Het is in deze tijden niet moeilijk om ouder te zijn.

Je wilde gepakt worden. Een nieuw perspectief, of menselijke warmte. Daarnaar hadden we het raden. In het mensenkoppel leek ik eenzelfde nood te zien: mensenwarmte. Terwijl ze nogal vruchteloos elkaars gsm-scherm bewonderden, leek ik te lezen dat ze gewoon geknuffeld wilden worden. Ze beseften allebei dat elkaar hun ziel lieten zien, maar niemand durfde te zeggen dat dit niet was wat ze wilden, dat oneindige gescroll.

Ergens verleren we het om ‘nee’ te zeggen. Nee, ik kan dat taakje er niet bijnemen. Nee, ik heb geen zin om uit te gaan. Nee, geen seks vanavond. In een poging om lief voor elkaar te zijn, vergeten we wat we eigenlijk écht willen.

Happy

Vanaf een bepaalde leeftijd worden de noodzakelijkheden niet meer zomaar aangeboden, dus zeggen we ja op het minste contact, ook al is het geen kus, maar een grappige foto op een iPhone.

Je mama wreef door je haren.

‘Wat is hij plots groot,’ zei ze, ‘vind je niet.’

‘Een echte peuter,’ zei ik, en drukte je tegen me aan. Je duwde me weg, stak je armen uit naar je mama.

‘Blijf maar bij papa,’ zei ze,’ik heb je vandaag al zo veel gepakt.’

Je huilde heel kort. Ik probeerde fruitpap, een waterglas. Nee, je wist wat je wilde, dus gaf ik je af. Met je armen rond mama’s nek, draaide je je naar mij. Ik grinnikte. Ik was blij met je lach.

Liefs,

je papa

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s