Verlangens

Lieve jongen,

Het is algemeen geweten dat ouders hun onvervulde dromen op hun kind projecteren. Media hebben er hun werk van gemaakt om ons, jonge ouders, te waarschuwen niet in die val te trappen. De projectie zorgt voor te veel stress en moedigt faalangst aan. Ik let wel op.

Toen je geboren werd, sprak ik soms over treurende of schreeuwende ouders aan de zijlijn van een voetbalveld, en hoe ik daar niet tussen ging staan. Je zou alles van me mogen doen, behalve voetbal. Het was een flauwe overdrijving. In gedachten zag ik mezelf als trots en aanmoedigend, leunend op de afrastering; een glas witte limonade in de hand. Bij regen zou ik me zelfs in een gele K-Way hullen.

portret van een jongen

Misschien leeft er zo’n schisma in elke ouder: naar de buitenwereld toe veel eisen van je kind, maar in het hart tevreden zijn met de eigenheid die het leven geeft. Je eigen bloed -ondanks alles- graag zien, het heet ouderliefde.

In de aanloop naar de verkiezingen van dit jaar, overstelpte een bruine partij het internet met filmpjes. Ik zag er daar één van.

Een jongeman werd omsingeld door wat kerels die leeftijdsgenoten leken. Ze maakten de jongeman belachelijk, daagden hem uit. Uiteindelijk sloegen ze hem, en een krachtige kniestoot in het gezicht leed tot een gebroken, bloedende neus. Het was verschrikkelijk om te zien.

Ik stelde me voor dat jij die jongeman was. Als ouder zie je niets, alleen de uitkomst: een gebroken neus, een gebroken zoon, huilend in de keuken en de ingehouden woede van een vader, die zwijgend beseft dat hij machteloos is.

Later besefte ik dat jij net zo goed één van die andere kerels kan worden, patserig en dominant. Die bedenking maakte ik pas achteraf. Mijn eerste instinct ging naar de kwetsbare jongeman die telkens opnieuw zijn hand naar de bloedende neus bracht en het geweld onderging. Ik was zo’n slachtoffer, zo’n jongen die omsingeld op de grond ging liggen. Ik was geen vechter.

Er wordt vaak gewaarschuwd voor onvervulde dromen die we op onze kinderen projecteren, maar wat met de angsten?

De verkiezingsdag mondde uit in een racistische zondag, waarbij bijna de helft van de Vlamingen op rechts stemde. Het valt me moeilijk om dat aan iets anders dan aan angst te wijten. We hebben niets geleerd.

Het leven gaat snel als je niets doet, dus zit ik nog met een boel onvervulde wensen. Soms deert me dat niet, omdat ik zoveel verschillende dromen heb, dat er vast iets is waarin jij kan floreren. Soms verlamt het idee me dat jij zal leven naar mijn voorbeeld, want wat is dat voorbeeld dan?

Gele K-Way

Het is belangrijk om jezelf te kennen. Niet alleen je verlangens doen er toe, ook je angsten spelen een rol. Ik ben geen wit blad, geen afwezige vader, dus ik zal je vormen en dat is iets waarmee wij moeten leren leven.

Sta je later op het veld, word je omsingeld, omsingel je zelf, ga je de politiek in of doe je niets. Weet dat niets voor eeuwig is en dat alles anders kan. Ga op zoek naar je verlangens, onderga je angsten, vervloek mij en jezelf. We maken allemaal fouten, ook al willen we dat niet.

Vaak zie ik mijn fouten, maar vaak genoeg ook niet. Daarom alvast: mijn excuses.

Veel liefs,

Je papa.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s